ฝันวันก่อน..นอนกลางวัน

posted on 21 Feb 2013 01:09 by ohmsiri directory Diary, Idea
 

 

ผมนอนไม่หลับเลยเปิดประตูห้องนอนเดินลงมาเปิดคอมพิวเตอร์กับความเงียบในยามค่ำคืนและเริ่มมานั่งคิดถึงการเข้านอนอย่างฉับพลัน อาจเพราะไม่รู้ว่าจะคิดถึงเรื่องอื่นใด การนอนจึงเป็นเรื่องที่อยากเขียนถึงขึ้นมาระหว่างความเงียบและยุงหลายตัวที่กำลังดูดเลือดจากร่างกายผมอย่างนิ่มนวล

การนอนจัดเป็นกริยาอย่างหนึ่งที่ ผมชอบมากแต่ไม่ถึงที่สุด โดยเฉพาะในฤดูหนาวและฤดูฝน เชื่อว่าเราแทบไม่อยากจะลุกขึ้นมาพับผ้าห่ม ล้างหน้า แปรงฟันและอาบน้ำพร้อมต่อการไปเรียนและทำงาน พูดหยาบๆ สั้นๆ คือ ขี้เกียจนั่นเอง และมันก็ยังเป็นโรคประจำตัวของผมอยู่เสมอซึ่งพยายามปราบปรามมันอยู่ตลอดเพราะเมื่อเราโตขึ้น เราเริ่มเห็นความสำคัญของเวลาระหว่างวัน รวมถึงระยะเวลาของการนอนหลับเช่นกัน

ตอนเด็กๆ เรามักจะนอนเยอะกว่าวัยใดเป็นพิเศษ อาจเพราะเรากำลังอยู่ในช่วงเจริญเติบโตของร่างกายพอๆ กับการเล่นแบบไม่มีวันหมดเรี่ยวหมดแรง ตอนเด็กๆ เต็มไปด้วยความสนุกสนานและเต็มอิ่มกับการนอน สมัยผมยังเด็กจัดเป็นเด็กเข้าข่ายอนามัย จำได้ว่าหลังข่าวช่องเจ็ดสีทีวีเพื่อคุณมีรายการจดหมายเหตุกรุงศรีที่มีทำนองมาแบบไทยโบราณ ทุกวันนี้ยังจำได้อยู่ชินหูเสมือนเป็นนาฬิกาบอกให้ผมต้องไปนอนและรู้สึกว่าเวลานั้นมันดึกแล้วตลอด ไม่แน่ใจว่ามันเป็นนาฬิกาชีวิตของวัยเด็กด้วยหรือไม่ที่ต้องนอนเร็วเพื่อชาร์ตแบตให้เต็มอิ่มเพื่อการเรียนและเล่นต่อวันรุ่งขึ้น

การนอนกับการศึกษาในช่วงอนุบาลก็จัดอยู่ในหลักสูตรเช่นเดียวกันอีก ตั้งแต่ผมเด็กยันโต ระบบการเรียนช่วงเช้าและนอนกลางวันสำหรับเด็กเล่นยังมีอยู่เสมอมา สารภาพตามตรงว่า ผมไม่ชอบนอนกลางวันที่โรงเรียนเสียเท่าไหร่ อาจเพราะผมเป็นเด็กนอนเร็วทำให้ตาสว่างตลอดที่พระอาทิตย์ยังส่องแสง การนอนกลางวันของเด็กอนุบาล ทำให้ผู้ปกครองต้องเสียเงินเพิ่มเพื่อจ่ายค่าชดนอนสำหรับเด็ก ผมยังจำได้ว่าต้องสวมเสื้อนอนพร้อมกางเกงที่เป็นชุดเดียวกันสีฟ้าอ่อนและเราต้องรวมตัวกันเพื่อเดินไปห้องกิจกรรมขนาดใหญ่ที่เปลี่ยนเป็นห้องนอนขนาดใหญ่ทุกกลางวัน หากเป็นห้องนี้เป็นที่นอนของนักท่องเที่ยวแบบแบ็กแพกเกอร์เราคงเรียกที่หลับนอนแบบนี้ว่า “โดม”

มีเรื่องเจ็บตัวและน่าเศร้าสำหรับผมต่อการระบบการนอนกลางวัน  ที่นอนถูกปูเอาไว้พร้อมกับหมอนคนละใบพร้อมกับแอร์ที่เย็นช่ำ บรรดาเพื่อนที่เป็นลิงทั้งหลายที่เล่นกันมาตั้งแต่ช่วงเช้าก่อนเคารพธงชาติและระหว่างพักเบรคดื่มนมโรงเรียน มันคงหมดแรงและหลับกันไปตามระเบียบของช่วงพักกลางวัน แต่ผมจัดอยู่ประเภทเด็กขี้อายและไม่ได้เป็นลิงเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ ทำให้ไม่เกิดอาการง่วง แม้จะกินนมของโรงเรียนบ้างในบางวัน พอพูดถึงนมโรงเรียนแล้ว ผมเป็นนักเรียนคนหนึ่งที่ดื่มนมโรงเรียนไม่คุ้มตามเงินที่พ่อแม่จ่ายเอาไว้เสียเลย เพราะผมมักจะรับนมจากโรงอาหารและเดินถือแก้วนมอุ่นไปทิ้งหลังโรงอาหารเป็นประจำหรือไม่บางครั้งก็ใจดีอยากให้เพื่อนคนอื่นโตไวๆ เลยให้เพื่อนดื่มนมเพิ่มไปอีกหนึ่งแก้ว ไม่รู้ว่าหากตอนนั้นผมสังเกตดีๆ ต้นไม้หลังโรงอาหารที่ผมชอบแอบเอานมไปทิ้งเป็นประจำ มันอาจเติบโตงอกงามกว่าต้นอื่นๆ ก็เป็นได้ ผมทำแบบนี้มาตลอดจนกระทั่งจบจากโรงเรียนแห่งนั้น สาเหตุเป็นเพราะ ผมดื่มนมจืดไม่เป็นและเคยพยายามดื่มอยู่หลายหน อาการที่เป็นประจำคือ คลื่นไส้ จะอาเจียนและเหม็นกลิ่นนมจืดมากๆ นานๆ ครั้งถึงจะโชคดีมีนมชอคโกแลตโผล่มาเป็นหนึ่งในร้อยแก้วที่แม่บ้านเขาเตรียมไว้ ทุกวันนี้พอคนอื่นๆ รู้ความจริงข้อนี้เข้าก็มักถามว่า “นี่มึงโตมาได้ไงว่ะ” ผมก็ตอบไปว่า “กูก็โตมาเพราะนมนี่แหละ แต่เป็นนมชอคโกแลต”

แม่เคยบอกผมว่า ผมเป็นเหมือนเด็กปกตินั่นแหละ ที่ดื่มนมจืดเป็น แต่มีวันหนึ่งแม่ชงนมขวดให้และปรากฎว่านมมันบูดหรืออะไรซักอย่าง เมื่อผมดูดนมขวดนั้นเข้าไปถึงกับปาขวดทิ้งและตั้งแต่นั้นผมก็ไม่ดื่มนมจืดอีกเลย

แม้เด็กอนุบาลจะอย่านมแม่แล้ว แต่เพื่อนบางคนก็ยังต้องมีนมขวดดูดไว้ระหว่างนอนกลางวันให้เคลิ้มหลับไป ขณะที่เด็กอ้วนๆ อย่างผม ในเมื่อนอนไม่หลับก็กระสับกระส่ายไปมา อาจเพราะเพื่อนทุกคนนอนนิ่งเสียหมด การเคลื่อนไหวของเด็กคนเดียวจึงกลายเป็นที่ต้องสงสัย เมื่อโตขึ้นกลับมานั่งย้อนคิด วัฒนธรรมการนอนหลับกลางวันในบางวัน มันทำให้รู้สึกเหมือนเราเป็นนักโทษที่ต้องจำยอมต่อความต้องการของระบบอะไรซักอย่าง ก็ในเมื่อเด็กอ้วนคนหนึ่งนอนไม่หลับต่อระบบที่เขาวางไว้พร้อมกับมีคุณครูฝึกสอนเป็นผู้ตรวจการดูแลความเรียบร้อยของวัฒนธรรมการนอนกลางวันแบบนี้ พร้อมกับไม้เรียวที่อยู่ในอุ้มมือของเธอ แต่ก่อนคุณครูหรือครูฝึกสอนถือไม้เรียวเป็นเรื่องปกติในระดับประถมและมัธยม แต่เด็กวัยอนุบาลอย่างผม ณ ตอนนั้น มองย้อนกลับไปกลับเป็นเรื่องแปลก อาจเพราะการใช้ความรุนแรงสั่งสอนเด็กคงไม่ใช่วิถีที่จะละลายพฤติกรรมเหมาะหรือไม่เหมาะผ่านไม้เรียวอย่างเดียว

ผมจำได้ว่ารู้สึกคันก้นยิบๆ หลังจากตชก้นของผมสัมผัสจากไม้เรียวของครูฝึกสอนที่ผมยังจำได้ชื่อว่า พี่ตุ๊ก หน้าตาเหมือนคนใต้หน่อยๆ ตาโต หน้าคมๆ และผมหยักโศก

วัฒนธรรมการนอนกลางวันระหว่างผมกับครูฝึกสอนได้จบกันในวันรุ่งขึ้นถัดมา หลังจากที่เย็นวันนั้น แม่กลับมาจากทำงานและอาบน้ำให้ผม รอยจ้ำสีเขียวอ่อนๆ ถูกประทับอยู่ที่ก้นของผมและที่สำคัญรอยเขียวจากไม้เรียวของครูฝึกสอนได้ผ่านสายตาของคุณตา จุดจบของครูฝึกสอนคนนั้นดำเนินมาถึงวันรุ่งขึ้นนั้นแหละครับ เป็นวันแรกเท่าที่จำได้ว่าคุณตาไปโรงเรียนพร้อมผมด้วยและได้ขอเข้าคุยกับครูใหญ่ของโรงเรียนจากรอยช้ำบนก้นของเด็กอ้วนคนนี้

นี่อาจเป็นฝันดีของการนอนกลางวันของผมในวันนั้นและเป็นฝันร้ายของครูฝึกสอนในวันนั้นด้วยเช่นกัน แม้เธอจะไม่ได้นอนกลางวันเหมือนเด็กนักเรียนอนุบาลอย่างพวกเรา

ยิ่งโตมาวัฒนธรรมการนอนกลางวันยังคงมีอยู่และติดตัวเรามาเสมอเพียงแต่ เราไม่สามารถนอนได้อย่างถูกกฎและระเบียบตามแบบที่โรงเรียนอนุบาลได้หัดเราในวันจันทร์ถึงวันศุกร์

เมื่อโตขึ้นในช่วงหนึ่งอย่างวัยรุ่น การนอนเป็นสัดส่วนที่จัดว่าน้อยมากที่เราให้ความสำคัญอาจเพราะเป็นช่วงที่เรามีพลังจากการสั่งสมตั้งแต่วัยเด็กเพื่อทำการบ้าน อ่านหนังสือสอบ ทำงานส่งอาจารย์ หรือพอมาถึงวัยทำงานในช่วงมีไฟก็ขยันดึกดื่น เพื่อทำงานตามความฝัน ทำงานส่งลูกค้า ทำงานเพื่อโบนัส ฯลฯ

วัฒนธรรมการนอนกลางวันจะกลับมาอีกช่วงหนึ่ง คือ ช่วงที่เราเริ่มรู้สึกร่วงโรยจากปัจจัยต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นวัยอายุ, หน้าที่การงาน, หัวหน้า, สถานที่หรือแม้กระทั่งตัวเราเอง

การนอนยังเป็นเรื่องที่สำคัญและมันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเราแบบเงียบๆ

เพราะจริงๆแล้วการนอนไม่เคยรบกวนเรา มีแต่เราเนี่ยแหละที่รบกวนมัน ไปฝึกมันไม่นอนให้เป็นเวล่ำเวลา

ไอ้วัฒนธรรมการนอนกลางวันที่ว่ามันติดตัวเราอยู่ ณ ตอนนี้

ตี 1 แล้วผมยังไม่นอน มัวแต่มานั่งเขียนเรื่องการนอนกลางวัน (ของวันรุ่งขึ้น)

edit @ 21 Feb 2013 01:13:05 by OHM

edit @ 21 Feb 2013 01:14:22 by OHM

Comment

Comment:

Tweet

3_ˡֱչ⤪ůˤS֤Ǥޤڥ\֤ȤߡƷޤϤɤΤ褦ʿԤޤȾɫpǥХåסլФgǥХåѥåϤ߽ʹäҪޤ
ȥ`Щ` ؔ http://www.himmelgruen.at/admin/1005-TORY-BURCH-wallet.html

#3 By http://www.himmelgruen.at/admin/1005-TORY-BURCH-wallet.html (192.151.152.211|192.151.152.211) on 2014-01-15 15:24

I like this post, enjoyed this one appreciate it for putting up. <a href="http://authentic-louisvuittonhandbags.blogspot.com/" title="authentic louis vuitton handbags">authentic louis vuitton handbags</a>

#2 By authentic louis vuitton handbags (103.7.57.18|202.105.62.240) on 2013-06-14 08:54

ถ้าเรืองจริงก็แย่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน อาจเรียนไม่จบ หรือ อาจทำให้ครูในประเทศไทยน้อยไปหนึ่งคน

#1 By luckkana@facebook.com (103.7.57.18|27.55.9.147) on 2013-02-22 14:46